ŁYCZKOWSCY >

Herbu Sulima

ŁYCZKOWSCY HERBU:
Herb Sulima
 
 
 

ŁYCZKOWSCY powiatu czausowskiego (Čavusy) guberni mohylewskiej (Mahiloŭ)

miały wywód dn. 15.06.1803 po I części DKG (h. Sulima). Dane o zatwierdzeniu wywoda Urządzącym Senatem nie ujawniono.

Wg materiałów Mohylewskiego DDZ. Narodowe Archiwum Historyczne Białorusi

ŁYCZKOWSCY z powiatów ihumeńskiego (Ihumien) i borysowskiego (Barysaŭ)

Kościoł Annopolski (Anapal). 1776. Akwarel N.Ordy. 1864-1876

razem dowodzili rodowitość. Mieli wywód w Mińskim (Miensk) DDZ dn. 27.08.1802 po I części DKG. Na mocy Ukazu Urządzącego Senatu #1522 dn. 10.07.1816 nie był zatwierdzony. Pochodząc od Ignacego Gabryela (ihumeńscy) i Franciszka (borysowscy), łowczyca orszańskiego (Vorša).

Kościół kojdanowski

W końce XVIII - początku XIX w.w. ihumeńscy żyli na ziemiach małoletnego Księcia Dominika Radziwiłła w okolicach Jaczonek (Jačonka) i Dobru Kojdanowskim (Kojdanava) w powiacie mińskim. "Kojdanowscy" byli wyłączeni z poddaństwa Księcia Radziwiłła w roku 1812. Postanowieniem Mińskiego DDZ dn. 22.02.1833 jeszcze kilku przedstawicielej rodziny ihumeńskiej były dołączeni do genealogii. Dane o zatwierdzeniu w dworzaństwie rosyjskim nie ujawniono.

Borysowscy byli wyłączeni z poddaństwa Księcia Michała Radziwiłła dn. 27.08.1808. A Rezolucyjami Borysowskiego Ziemskiego Sądu Powiatowego dn. 17.07.1818 i Mińskiego Sądu Głównego dn. 18.06.1819 otrzymali wolność i zostali włączeni do "jednodworców" i "wolnych chlebopaszców". Kilka odgałęzień tego rodu, prawdopodobnie z przyczyny spalenia się metryk, nie skorzystało z wolności i pozostało pod panowaniem Radziwiłła. W końcu XVIII - początku XIX w.w. żyli na ziemiach Księcia Michała Radziwiłła w okolicach miasteczka Jeśmony.

Do r.1740 przedstawiciele ihumeńsko-borysowskiego rodu posiadali majątek Dźwiniacze/Źwiniacze (Dźviniačy/Źviniačy) w województwie mińskim (że przedstawiciele własnie tego rodu - budzą wątpliwości).

Sprawa Łyczkowskich Mińskiego DDZ. Narodowe Archiwum Historyczne Białorusi

ŁYCZKOWSKI Lew (Leŭ) syn Klementego (Klamenci)

W roku 1879 ukończył z wyróżnieniem (srebrny medal) Wileński Instytut Nauczycielski. Na początku XX wieku był wykładowcą fizyki i matematyki w Nieświeżskim Seminarium Nauczycielskim. Opiekun klasowy klasyka literatury białoruskiej Jakuba Kołasa w tymże seminarium. Statskij sowietnik (Radca Stanu). Deputowany Słuckiej Dumy powiatowej (r.1907).

="Nieśwież.
Двадцатипятилетие Виленского учительского института. 1875-1900. Краткая историческая записка. Вильна, 1900.
Календари-справочники Минской губернии (za roki różne).
Zdjęcie, r.1902: Zb. LMK KP-7689/KF-1156, Literacko-pamiątkowy museum J.Kołasa, Mińsk, Białoruś.
Genealogia Łyczkowskich herbu Sulima
♦♦♦

ŁYCZKOWSCY z powiatu słuckiego (Słucak)

Wsielub. Kościół Podwyższenia Św. Krzyża. 1433 r. (1489-?)

miały wywód w Mińskim DDZ dn. 31.01.1818. Z Ukazu UrządzącegoSenatu #9158 dn. 27.10.1860 był zatwierdzony po VI części DKG. Czynili jego osobno od ihumieńsko-borysowskich. Wedlug danych archiwum Sledstwowej Kommisji Radziwiłłowej Massy ten ród ŁYCZKOWSKICH był znany w Hrabstwie Lubczańskim (Lubča) z r.1680 i, przynajmniej do r.1805, używał herbu Ryś (obraz Herbu zagubiony). Ale czynili wywód pod herbem Sulima. Widocznie były to różne rody.

Kościół w Koroleszczewiczach

"Słuccy" - to nazwa umowna. Dlatego że przedstawiciele tego rodu żyli w końcu XVIII - początku XIX w.w. w okolicach miasteczka Lubcza powiatu nowogródzkiego (Navahradak).

Michał Łyczkowski według patentu króla Stanisława Augusta dn. 10.07.1792 otrzymał stopień "porucznika nowogrodzkiego Kawalerii Narodowej Koronnego wojska przy chorągwi" (że przedstawiciel własnie tego rodu - budzą wątpliwości).

Przedstawiciele tego rodu w połowie XVII w. posiadali majątek Zurmoże (Zurmože) i Wielkowszczyzna (Vielkaŭščyna) (że przedstawiciele własnie tego rodu - budzą wątpliwości), a do r.1790 - majątek Wierzbniki (Vierbniki). Wszystkie w województwie mińskim [dokładne ich położenie jest nieznane, prawdopodobnie w okolicach miasteczka Samochwałowiczy (Samachvałavičy)].

Sprawa Łyczkowskich Mińskiego DDZ. Narodowe Archiwum Historyczne Białorusi

Łuckiewicz (Łuckievič) Zofia z d. ŁYCZKOWSKA, córka Emeryka

Zdjęcie roków 1880-ch

Matka bratow Iwana i Antoniego Łuckiewiczów, czynnych działaczów "Odradzenia" białoruskiego. Na początku XX wieku rodzina mieszkała w Mińsku w domu własnym po ul. Chrzyszczeńska, 27.

Folwark Rakuciewszczyzna

Jej brat Wacław* posiadał (r.1911) folwark Rekuciewszczyzna (Rakucioŭščyna) w powiecie wilejskim (Vialejka) guberni wileńskiej leżący. Dzisiaj - filia Literackiego museum Maksima Bohdanowicza (Bahdanovič).

* Wacław Zachary Łyczkowski (1851-1925). Wg W. Łastowskiego, trzymał do chrztu A. Łuckiewicza. В. Ластоўскі "Mае ўспаміны аб М.Багдановічу".

ŁYCZKOWSCY na Wołyniu

Łuck. Kościół katedralny Św. Trójcy. Akwarel N.Ordy. 1862-1876

Wincenty, Maciej Kazimierz z synami: Alfredem Stanisławem Wawrzyńcem i Aleksandrem Bolesławem Edwardem, i Jan z synami: Emerykiem Michałem, Michałem Ludomirem i Juljanem Janem, synowie Michała, wnukowie Jerzego, prawnukowie Michała, 1835 r.; Ludomir, syn Macieja Kazimierza, 1851 r.; i Marjan Bronisław, syn Aleksandra, 1886 r, dowiedli szlachectwa [mieli wywód - J.Ł.] w gubernji wołyńskiej. (Spis.)

Adam Boniecki i Artur Reiski. Herbarz Polski.

Mieli wywód w Wołyńskim DDZ w r.1828. Odgałęzienie "słuckiego" rodu. Zatwierdzony na mocy Ukazu Urządzącego Senatu #5199 dn. 30.04.1835 po VI części DKG. Mieszkali w powiacie rówieńskim.

Sprawa Łyczkowskich Mińskiego DDZ. Narodowe Archiwum Historyczne Białorusi

ŁYCZKOWSKI h. SULIMA

Maciej, Jan i Wincenty, synowie Michała, i inni, wylegitymowani w Cesarstwie i zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiey 1835 r.

Seweryn H. Uruski. Rodzina. Herbarz szlachty polskiej.
Genealogia Łyczkowskich herbu Sulima / Ryś
| |